Հիվանդանոցային խոհեր

14658415_975963869199734_394000053_n

Մտքերը՝ Միլենա Թորոսյանի

Աչքերս բացեցի ու տեսա մռայլություն: Շուրջս անծանոթ էր, քաոսային: Սթափվեցի, երբ տեսա ծաղիկներս: Նրանք  ասես  ինձ հուշում էին, որ ես մենակ չեմ: Այդ օտարության մեջ նրանք ինձ ողջունեցին ու շուրջս լցրեցին բուրմունքով: Հասկացա, որ ամեն ինչ այդքան մռայլ չէ, որ դեռ շատ ու շատ բաներ կան գեղեցիկ, ինչպես իմ ծաղիկները: Մի պահ նորից տխրեցի, երբ պատկերացրեցի, որ նրանց հանել են իրենց հողից, տեղից պոկել ու վաճառել: Հետո նորից ուրախացա, չէ՞ որ նրանք շատ-շատերին են ուրախացրել ու դեռ ուրախացնելու  են: Գուցե նրանք նախատեսված են մարդկա՞նց ուրախացնելու, հաճույք պատճառելու համար: Չգիտեմ… Կարող է՝ ուղղակի փորձում եմ արդարացնել մարդկանց և ինձ: Բայց գիտեմ մի բան, որ նրանց տեսնելիս իմ օրը լցվում է ջերմությամբ, հույսով ու լավատեսությամբ:

Իմ անմոռաց ծաղիկներ, իմ մռայլ օրերի  ուղեկիցներ:

Запись опубликована в рубрике Без рубрики. Добавьте в закладки постоянную ссылку.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s