Երևակայությունով դեպի տիեզերք

1478537949655Մտքերը՝ Աննա Ստեփանյանի 

Ոզում եմ գնալ, ուզում եմ թողնել ամեն ինչ, ամենքին ու հեռանալգնալ հեռուհեռուուր ոչ մեկ ինձ չի գտնիուր կլինեմ մենակ ու կկարողանամ հավաքել մտքերս:
Հիմա ինձ միայն դա է պետք` մնալ մենակ ու մտածել, հասկանալ այն ամենն, ինչ կատարվեց…
Լինում են պահեր, երբ մարդիկ ուզում են թողնել ու գնալերբ հոգնում են ամեն ինչից, ու միակ որոշումը հեռանալն է մնումԿյանքում հաճախ է մարդը մենակ մնալու կարիք զգումԲայց ոչ անընդհատ, այլ մի կարճ ժամանակով, որպեսզի հասկանա, քննարկի, հավաքի մտքերը և կենտրոնանա:

 Տիեզերքը, իմ կարծիքով,  ամենալավ տեղն  է ապրելու համար, որտեղ  ոչ ոք չկա, ոչ ոք չի ստի, չի ցավեցնիչի դավաճանի, որտեղ չես վախենա երջանիկ լինելուց:
Պահ է լինում որ երևակայությունս ճախրում է դեպի երկինք, և հասնում եմ աստղերին, որոնք, ասես,երկնքից կախված լույսեր լինեն: Պահ է լինում, որ մտքի թռիչքով  հասնում եմ տիեզերքՔայլում  եմ լուսնային ճանապարհներով , հասնում եմ մինչև լուսին, թռչկոտում եմ աստղերի վրայով և տեսնում եմ բոլորինՍակայն  իրականում նստած եմ պատուհանիս գոգին ու նայում եմ աստղերին: Ու աչքերիս առաջ տիեզերք է բացվում` իր աննման գեղեցկությամբ: Բայց շուտով հասկանում եմոր բավական է երազել: Պետք է վերադառնալ կյանք,  ուր նորանոր արկածներ, խնդիրներ և դրանց լուծումներն են սպասում ինձ

Запись опубликована в рубрике Без рубрики. Добавьте в закладки постоянную ссылку.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s